Blog

Joga drogą do domu

Joga drogą do domu

Mieszkając w samym sercu Londynu, widzę przez okno korony drzew Hyde Parku. Jestem tu gdzie chciałam- myślę i ściska mnie serce z żalu. Czy powodem jest muzyka sącząca się z radia? A może to piosenka o słowach, które drażnią moją duszę. "Weź mnie do środka, do miejsca, gdzie będę mogła być sobą"- melodia jest piękna, ale ja nie wiem,  gdzie jest to miejsce, gdzie mogłabym naprawdę być sobą. Za oknem ciepła londyńska wiosna, a ja nadal nie wiem, gdzie wolno nam, ludziom być sobą. Już wiele miało być takich miejsc, mieszkałam w wielu pięknych miastach i mogłabym powiedzieć, że mam w życiu szczęście. A jednak wprowadzenie się do miasta, które nazwą rozbudza marzenia, nie jest gwarancją uczucia szczęścia nawet wtedy, gdy wyjmiemy dobytek z kartonów i staniemy się legalnym adresatem korespondencji kierowanej od urzędu podatkowego. O tym dlaczego zdecydowałam się wrócić do kraju, który dzisiaj wiem, jest moim domem, co w moim życiu było i jest nadal kołem ratunkowym znajdziecie tutaj.

Dziś dwa lata później, podnoszę wzrok i widzę wiosenny pejzaż za oknem.  Koniec lutego w Warszawie. 10 stopni na plusie, słońce, wiosna niemalże. Dziś w Londynie prawie lato, 19 stopni, ale ja już wiem, że tutaj moje miejsce, wtedy jeszcze nie widziałam.  Kiedy wyjechałam do Londynu marzyłam tylko o tym , by rozwijać się w jodze, móc praktykować u najlepszych nauczycieli od których bije energia, która wszystkich inspiruje. A, i jeszcze ważniejsze- chciałam uczyć innych. Kiedy moje marzenia się spełniły poczułam się spełnioną joginką, joginką w Londynie. To brzmiało dumnie i był początek grudnia 2016 roku, dwa tygodnie później mój syn obwieścił, że po świętach nie wróci już ze mną do Anglii.

Dzika natura kobiety

Dzika natura kobiety

Czytałyście kiedyś książkę, którą napisała Clarissa Pinkola Estes, „Biegnąca z Wilkami”? Ja przeczytałam ją kilka lat temu i od razu przypomniałam sobie, że miałam podobne uczucia będąc już małą dziewczynką i tak samo jak autorka, od namłodszych lat chciałam pozostać dziką i wolną duszą. Nie wiedziałam jeszcze co to oznacza i choć kochałam sukienki, które ubierałam w niedzielę, od ich powabu i uroku wolałam szum wiatru w uszach i widok ogrodu z górnej gałęzi jabłoni. Szybko choć niechcący, niszczyłam więc kosztowne ubrania o metalowe błotniki roweru albo kolce bramy wjazdowej. Pozostając jednak estetką, ubrudzona myłam się, czesałam włosy i wkładałam piękne zamszowe buty i nowe świeżo wyprasowane sukienki, po czym oglądałam się w odbiciu drzwi balkonowych, wyobrażając sobie, że jestem księżniczką. Wystarczył jednak zaledwie najcichszy odgłos z ogrodu, wołanie ptaka albo skrzypnięcie furtki i zapominałam o czystych butach, umytych włosach i znów gnana jakąś siłą, biegłam w tunel starych krzaków porzeczek. Lubiłam w ich mroku wypatrywać wychodzących z ziemi dżdżownic, by móc opowiedzieć im o moich radościach i smutkach. Kiedy dziś myślę o moim dzieciństwie zdaje mi się, że uciekając od zawiłości życia domowego wychodziłam z niego, by iść przed siebie, odważnie i bez strachu zaglądać do niedokończonych budowli i śpiewać tam razem z echem wymyślone na miejscu piosenki. Wierzyłam, że cały świat mi sprzyja i czeka na mnie, aż dorosnę. Wierzyłam, że jest misja, którą mam do wykonania. A kiedy już stałam się dorosła, straciłam moją dzikość i wiele lat szukałam w sobie tego utraconego impulsu, który znów miał sprawić, że zapłonę z zapału i miłości do świata i wybiegnę naprzeciw zadaniu, czekającemu do wypełnienia, tak samo jak wcześniej wybiegałam do ogrodu nie zważając zupełnie na nic. I oto jest, od kilku lat wiem, że joga i jej narzędzia przywróciły mi moją naturę i teraz chcę tylko przekazać tę wiedzę Wam, byście powróciły do siebie, odnajdując wasze sedno, jądro waszych mocy i naturalne instynkty.

Zostaw ego za drzwiami

Zostaw ego za drzwiami

Wchodząc po raz pierwszy na mate zazwyczaj nie mamy oczekiwań. Nie wyobrażamy sobie, że za jakiś czas będziemy wkładać nogę za głowę albo leżeć w pozycji żółwia z brodą na macie. Nie dopuszczamy również możliwości wykluczenia z naszego jadłospisu  ulubionego kurczaka z warzywami po tajsku. Nie zdajemy sobie nawet sprawy co dokładnie oznacza praktykować regularnie, zakładając, że dyscyplina, o której  mowa, zawęża się do dwóch mobilizacji w tygodniu. Z czasem dowiadujemy się, że chodzi o to, by niemalże codziennie aktywować nasze ciało, wykonując kolejne asany i poznając sens jogi. Długo jeszcze nie rozumiemy, że praktyka posłuży bardziej naszemu ego, niż samemu ciału. Po fazie sceptycyzmu i obaw wchodzimy w fazę ślepego zaufania. Teraz na zajęcia przychodzimy  codziennie, a z nocnych sów stajemy się skowronkami, najchętniej czytalibyśmy już tylko o jodze, w weekendy wyjeżdżamy na warsztaty, a jeśli na wakacje to też tylko po to, by doświadczać i poznawać, oczywiście: jogę. Jeśli planujemy dalsze wyprawy, to w rachubę wchodzi wyjazd do Indii, a wszystko, by poznać od podszewki to do czego ciągnie nas coraz bardziej. Znamy już swoje ciało, ale nadal odkrywamy nowe możliwości i pokonujemy kolejne ograniczenia. Dowiadujemy się  o wielu aspektach systemu, choćby czym  są Yamy i Niyamy, oddychamy pełniej, dokonujemy prób koncentracji i medytacji, których powoli  nie będziemy już tak  nazywać.

 

Joga Warszawa Powsin

Joga Balans
ul. Sandomierska 17
02-567 Warszawa